Deze pagina gaat over voornemen, niet over wat er geleverd is. Alles hieronder is wat het werk moet worden, en niets ervan beschrijft wat er vandaag bestaat.
Een register zegt wat er is gedaan. Het zegt niet of de toestand waarin dat gebeurde een maand later nog klopt, en een site loopt scheef: een pagina komt er in de ene taal bij en in de andere niet, iemand vertrekt, een link levert niets meer op.
Het voornemen is dat elke clausule een toestand wordt die doorlopend wordt gecontroleerd in plaats van periodiek beweerd — zodat „gepubliceerd in elke taal waarin de praktijk werkt” bij elke wijziging wordt bevestigd, zoals een testreeks wordt bevestigd.
Een standaard waar geen enkel register tegen is geschreven, is een document. Een standaard waartegen het werk van meerdere praktijken is vastgelegd, wordt langzaam een referentie, omdat de clausules ervan voor verschillende lezers hetzelfde gaan betekenen.
Het voornemen is dat clausulekenmerken dat gewicht krijgen — dat twee mensen een clausule kunnen noemen zonder haar te moeten uitleggen.
Het register zal blijven vastleggen wat er is gebeurd, niet erover oordelen. Het draagt geen cijfer en geen beoordeling, en het vertelt een praktijk niet wat haar eigen verplichtingen zijn.
Die terughoudendheid is geen juridische voorzichtigheid. Een register dat uitspraken deed zou minder bruikbaar zijn voor wie het leest, want waar men iets mee kan is de handeling, het tijdstip en de wijziging — en waar men niets mee kan is andermans mening over de eigen positie.